Čenta - Istorijat

Prvi pomen Cente datira iz 1549. godine, u jednom turskom defteru, o opisu Segedinskog sandžaka. Tada su zabeležena 22 domacinstva (imenom i prezimenom) i Voja kaludjer. Gotovo sve vreme turske vladavine nad današnjim Banatom, Centa je bila naseljena, iako se ne pominje u Peckom katistigu ni 1660, kao ni 1666. godine. Tada je zabeleženo samo naselje Jecin, severoistocno od današnjeg sela. Jecin je naseljen u vreme izgona Turaka iz Banata, 1717. godine kada je u selu bilo 13 domova i pop Petar. Deo Jecina se preselio u Centu, gde je pop Petar i sahranjen, a njegov spomenik je sacuvan, kod Stare crkve, do današnjeg dana. Na Marsijevoj karti Banata iz 1723/25. godine, Centa (Crenta) je zabeležena kao zapustelo selo, ali vec 1727. godine, zabeležena su 22 domacinstva, te je verovatno da je bilo naseljeno i 1723. godine, ali se stanovništvo pred popisivacima razbežalo. Centa je mnogo stradala u vreme upada Turaka, 1736/37. godine, pa je, od predjašnja 22 doma, ostalo samo 7. Glavni uzrok smanjenja broja stanovnika je bila kuga. Postoji poimenicni popis ovih domacinstava. Prema popisu iz 1748. godine, Centa ima 58 domova. Godine 1750/53. selo ulazi u sastav Banatske zemaljske milicije, a kasnije pripada XII Nemacko-Banatskom puku, sve do 1873. godine, kada je ukinuta Vojna Granica, a Centa pripala Torontalskoj županiji. Naziv sela potice, verovatno, od staroslovenske reci „Cantra“ (torba), jer je selo, u srednjem veku, bilo okruženo barama i mocvarama, pa se. tokom veceg dela godina, nalazilo prakticno na ostrvu, a meštani, u tom selu, sakriveni kao u kakvoj torbi, od nepoželjnih prolaznika i poreznika. Ulaskom Cente u sastav Vojne Granice 1753. godine, selo dobija naziv Leopoldovo i taj naziv zadržava sve do 1883. godine, kada se selu vraca predjašnji naziv.